Elimizdekilerin Kıymetini Bilmek...

Murat Vardar

Uzman Üye
Uzman Üye
Kayıt
14 Ocak 2012
Mesaj
4.382
Tepki
1.105
Tekstil Grafik Kursu
Adam, dalgın ve yorgun bir halde evine doğru yürüyordu.
Bazen kendi kendine konuştuğu da oluyordu:
-Rica etsem ev sahibi bu ay dursa, gelecek ay...
Sonra kendisine kızarak;
-Sanki gelecek ay gökten para yağacak.
-Hem ev sahibim de zengin biri sayılmaz ki.
-Kimseden borç istemeye de yüzüm kalmadı.

Alacağı parayı ve ödeyeceği borçlarını düşünüyordu.
Adam evine geldiğini fark etti.
Kapıdan içeri girdi, sıkıntılarını olabildiğince ailesine yansıtmayan biriydi.
Yüzündeki sıkıntılı ifadeyi zorla da olsa değiştirdi, güler yüzle içeri seslendi:


-Hey !.. evimin güzel insanları... Kimse yok mu?


Bu yorgun ve yaşlı adamı karşılayacak kimse yok mu?


Hanımı koşarak geldi, ceketini aldı:


-Kusura bakma bey, geldiğini duymadım.


-Benim tatlı kızım nerede bakayım, saklandı mı yaramaz?


Anne başını önüne eğdi...


-Ne oldu, bir şey mi var? Söylesene canım.


-İçerde ağlıyor.


-Ağlıyor mu? Niye?


-Ayakkabı istiyor.


-Daha önce konuşmuştuk, alamayacağımı söylemiştim. Hem ayakkabısı eski değil ki.


-Eskidiği için değil, arkadaşlarında gördüğü, yeni çıkan bir ayakkabıdan istiyor.


-Hanım biliyorsun para durumunu.


-Ben biliyorum da...


-Bir daha konuşayım bakalım, benim kızım anlayışlıdır. Çağır gelsin.


Kadın kızını çağırdı, kalkmak istemeyen kızını zor da olsa ikna etti, babasının yanına getirdi.
Babası yanına oturttu. Olabildiğince kırmamaya çalışarak konuştu:


-Kızım, seninle daha geçen akşam konuşmuştum.


-Ayakkabı alacak kadar paramız yok, hem ayağındakiler de eski değil.


-Başkası nasıl alıyor?


-Yavrum onların durumu daha iyiyse alabilirler. Bizim şimdi iyi değil.


-Bekle belki bir kaç ay sonra alabiliriz.


-Banane arkadaşlarım aldı, ben de alacağım.


-Kızım sana o ayakkabıyı alırsak elimizde para kalmıyor.


-Getir bakayım sen şimdi giydiğin ayakkabılarını.


Kız hışımla getirdi, yere attı.
Adam çocuğun saygısızlığını görmemezlikten geldi. Küçük çocuklar için böyle heveslerin ne derece önemli olduğunu biliyordu. "Hele arkadaşlarından biri onu kıskandırdıysa, o küçük dünyasında tüm hayali o ayakkabı olmuştur, başka bir şey düşünemez bile." diye aklından geçirdi. Fakat adamın da yapacak bir şeyi yoktu. Çok uzun bir sessizlik oldu, adam kızını kırmadan nasıl çözüm bulacağını düşünüyordu. Hanımı ise kocasının ayakkabıların yere atılışına sinirlendiğini düşünüp endişe ile bekliyordu. Adam umutsuzca kızına bir daha sordu:


-Güzel kızım, bu ayakkabılar hiç de eski görünmüyor, bir kaç ay daha giysen?


-Eski işte eski, giymem. Bunlar eski!.. diyerek omuz kaldırdı küçük kız.


Adamın içi içini yiyordu. Bir medet arar gibi hanımına baktı. Yıllardır sıkıntı içinde yaşayan ama eve her gelişinde güler yüzünü eksik etmeyen vefâkar karısı, yapacak bir şeyi olmadığını göstermek için ellerini iki yana açtı. Adam birden ayağa kalktı, giyinmeye başladı.


-Kızım madem benim, "Ayakkabın eski değil." sözüme inanmıyorsun, giy ayakkabılarını, dışarıda az önce gördüğüm bir çocuğa soracağız, sen soracaksın. Eğer sorduğun çocuk bu ayakkabılar için "Eski" derse veya beğenmezse söz!.. İstediğin o ayakkabıları alacağım.


Ayakkabı alınmasından tamamen ümitsiz olan kız bunu duyunca heyecanlandı. Hemen hazırlandı. Baba kız el ele sokağa çıktılar. Hiç konuşmadan bir kaç sokak geçmişlerdi ki, babası az ilerdeki köşeyi gösterdi:


-Bak şu köşede oturan bir çocuk var, hemen hemen senin yaşlarında. Sor bakalım ayakkabıların güzel mi değil mi.


Kız hevesle çocuğun yanına koştu ama, birden durdu kaldı.
Çocuğun şaşkın bakışları arasında birkaç saniye orada kaldıktan sonra ağlayarak babasına doğru koştu. Soramamıştı.


Babası ağlayan kızını bırakıp, köşedeki çocuğun yanına gitti.
Cebindeki bozuk paraları çocuğun önündeki mendile bırakıp döndü.

Çocuk, hâlâ ağlayarak uzaklaşan kıza bakıyordu...
Duvara yasladığı koltuk değneklerinin arasından.
 

Murat Vardar

Uzman Üye
Uzman Üye
Kayıt
14 Ocak 2012
Mesaj
4.382
Tepki
1.105
@Mustafa Kamil

İlgi ve yorum için;
asıl ben size teşekkür ederim,
iyi forumlar.
 
Yukarı Alt